Het enige zekere verschil zijn de oren: bij de Norwich staan ze rechtop, bij de Norfolk hangen ze. Tot 1964 waren ze één ras, de Norwich Terrier, een kleine, meestal rode rattenvanger uit East Anglia in het oosten van Engeland, tentoongesteld met staande of met hangende oren. Dat jaar maakte de Britse Kennel Club van de honden met hangende oren een eigen ras en noemde het de Norfolk Terrier, naar het graafschap rond de stad Norwich; de Amerikaanse AKC volgde in 1979. Ze delen nog altijd de harde, ruwe vacht, de kleuren, het terriërlef en elk van onze beoordelingen. Zo herken je ze:
- Oren. De oren van de Norwich staan rechtop en lopen spits toe. Die van de Norfolk zijn gevouwen en vallen naar voren, dicht tegen de wang: V-vormig, met een licht afgeronde punt.
- Silhouet. De AKC-standaard vraagt om een vierkante Norwich, van schoft tot staartaanzet even lang als hij hoog is, en een Norfolk die iets langer is dan hoog.
- Grootte. Vrijwel gelijk: volgens de AKC is de Norfolk 23-25 cm bij 5-5,5 kg, de Norwich hoogstens 25 cm bij ongeveer 5,5 kg. De FCI-standaarden noemen voor beide rassen dezelfde ideale schofthoogte, 25 cm.
- Kleuren en vacht. Identiek: alle tinten rood, tarwekleur, zwart met tan of grizzle; witte aftekeningen zijn bij geen van beide gewenst. Beide verharen weinig, geen van beide staat op de AKC-lijst van hypoallergene rassen, en de vacht wordt met de hand geplukt (trimmen), niet geknipt.
- Karakter. Ook op papier hetzelfde. Beide AKC-standaarden noemen de hond onbevreesd en trouw; die van de Norfolk voegt sociaal en nooit agressief toe, die van de Norwich aanhankelijk en flexibel. Echte verschillen hangen af van de bloedlijn en de individuele hond, niet van de oren. Met allebei krijg je een echte terriër die graaft, kleine dieren achternazit en ook blaft, de Norwich gretiger; buiten een omheinde tuin hoort hij aan de lijn.
- Zeldzaamheid. Beide rassen zijn zeldzaam. In de VS komt de Norwich het vaakst voor (in 2025 nummer 109 op de AKC-populariteitslijst, de Norfolk nummer 126), en zijn pups kosten daar iets minder.
Het zijn allebei stevige kleine honden, maar hun belangrijkste gezondheidsrisico's verschillen. Bij de Norwich is dat het upper airway syndrome: vernauwde bovenste luchtwegen die de ademhaling luidruchtig maken en het uithoudingsvermogen kunnen beperken, ook al is het geen kortsnuitig ras; een studie uit 2019 koppelde het aan een variant van het gen ADAMTS3. Bij de Norfolk is het mitralisklepziekte, een aandoening waarbij een hartklep met de leeftijd slijt. Voor fokdieren raden de rasverenigingen deze tests aan (de AKC publiceert de lijst): een hartonderzoek bij de Norfolk, een HD-onderzoek bij de Norwich, een controle van knieschijven en ogen bij beide. Norwich-teven hebben vaak een keizersnede nodig, bij meer dan een derde van de nesten volgens een Brits onderzoek; reken dus op een wachtlijst, bij de zeldzamere Norfolk een nog langere.
Kies het ras op de oren die je mooi vindt, en de fokker op de gezondheidsuitslagen: vraag een Norwich-fokker hoe de ouderdieren ademen na inspanning, een Norfolk-fokker naar de hartonderzoeken van de ouders. Duurt het wachten te lang, dan zijn de Border Terrier en de Cairn Terrier vergelijkbare kleine werkterriërs die makkelijker te vinden zijn.